Wie in de derde graad van het secundair onderwijs zit, moet al snel een paper, een werkstuk of een eindwerk maken. Dat verschilt heel erg naargelang de studierichting die je volgt. Het internet is hiervoor een handig hulpmiddel : je werk is zo gefikst, lijkt het. Je zoekt wat op Google, natuurlijk ook in de Wikipedia en misschien vind je wel een werkje van een leerling die er goede punten voor kreeg op een scholierensite, bv. op scholieren.com. Op Google vind je nog enkele leuke afbeeldingen, een mooi lettertype is ook niet mis, netjes afdrukken in kleur en laten inbinden met een plastic kaft. Dan nog op tijd afgeven en hopen op een 10. Gemakkelijk verdiend, niet ?
De ontgoocheling komt nadien. De leraar heeft met zijn strengste oog je werkje gekeurd … en onvoldoende gevonden. Hij vraagt zich luidop af waar je de informatie vandaan hebt : ‘van Google natuurlijk, waar anders ?’ Hij heeft ook zo zijn twijfels over de kwaliteit van je bronnen : ‘het stond nochtans in de Wikipedia !’ En beweert hij dat de informatie die je op het internet vindt, niet altijd correct is : ‘hoe kun je dat nu weten ?’ Op de koop toe heeft zo zijn twijfels of je het wel zelf gemaakt hebt : ‘plagiaat ? hoe durft u dat te denken 
!!!’
In de klas verkondigt hij dat Google geen bron is (waar, Google is een zoekmachine en toont je de weg naar informatiebronnen), dat Wikipedia vol fouten staat – (niet waar, je vindt er even weinig fouten als in de beste encyclopedies) en dat je voor knippen en plakken geen punten krijgt - ‘GRR ‘
Om een schoolwerk te maken, is het internet een wel erg aanlokkelijk medium. Maar het is ook en vooral een doolhof waar je je weg in verliest, een hooimijt waar je de speld die je zoekt niet in terug vindt. Op Internetvaardig staan verschillende artikels die hiervoor de weg wijzen. Je vindt ze onder het trefwoord ‘werkstuk‘. Zodat je terecht kan hopen op een 10.
RSS
Short URL
Reacties