Een profielpagina is een plek op het internet waar je informatie over jezelf en je interesses kunt plaatsen en die anderen kunnen lezen. Hoe zo’n pagina eruit ziet en wat je ermee kunt aanvangen, evolueert samen met het internet. De essentie blijft evenwel dezelfde : je publiceert op het internet over jezelf en je interesses. In Vlaanderen zijn vandaag Netlog en Facebook het meest populair.
Wat is er zo leuk aan profielsites ?
Voor veel pubers is dat overduidelijk : je kunt kijken naar de pagina van vrienden en zij kijken naar die van jou, je keurt en wordt beoordeeld, je hoort erbij en probeert je te onderscheiden. Later wordt het een sociaal medium, in het verlengde van de gewone contacten. Sommigen experimenteren met rollen : ze doen zich ouder voor of als iemand van het andere geslacht. Ook experimenteren met media hoort erbij : foto’s van jezelf en je vrienden uploaden, een filmpje zelf ineen steken en online publiceren, …
Wat is het probleem met profielsites ?
Profielsites zijn best leuk, maar kunnen aanleiding geven tot meerdere problemen. We bespreken kort de belangrijkste :
Jongeren kunnen best hard zijn voor elkaar. Online kritiek op jou of over jou lezen is soms moeilijk te verwerken. Je weet bovendien niet wie van je vriendenkring, klas of school hetzelfde gelezen heeft. Dat maakt het nog zwaarder. Dan kunnen ze steun van hun omgeving best gebruiken.
Wie wil pesten, heeft aan netwerksites overigens een gemakkelijk medium : op een paar minuten maak je een smerige pagina over iemand die je een hak wil zetten. Al is via het IP-adres de identiteit van de pestkop gemakkelijk te achterhalen, – ik schreef hier al over in het stukje ‘privacy op het internet bestaat niet‘ – het kwaad is geschied. Vrienden, leerlingenbegeleiding op school en ouders mogen de brokken helpen lijmen.
Een profielpagina is dankbaar om je vrienden te tonen wie je bent of wil zijn. Helaas voor de jongere zitten ook andere mensen op het internet en kijken ze naar je pagina : ouders, leraars, sporttrainers en wie maar interesse heeft voor de jongere in kwestie. Dat beseffen ze veelal niet en vinden ze ook helemaal niet leuk : onder leeftijdsgenoten gedraag je je immers toch wat anders dan als er volwassenen in de buurt zijn. Nochtans is het een realiteit dat het internet een publiek medium is. Jongeren moeten beseffen dat wat je online plaatst in principe gezien kan worden door iedereen. En dat je daar beter rekening mee kan houden.
Veel volwassenen zijn maar al te blij dat hun jeugdzondes in het vergeetboek geraakt zijn. Voor de aankomende generatie zal dit anders zijn : hun pagina’s met tedere gedichtjes, gewaagde foto’s en wat aparte interesses bestaan over tien, twintig jaar misschien nog. Of ze dat leuk zullen vinden, kunnen jongeren vandaag niet inschatten. Wel kunnen ze al de oefening maken of ze graag zouden hebben dat de ouders van hun eerste vriendje/vriendinnetje of de baas van hun eerste vakantiejob hun pagina zouden bekijken.
Dan zijn er nog de foto’s van jezelf of filmpjes die je zelf hebt opgenomen en die elders opduiken zonder dat je dat gewild hebt. Om nog te zwijgen over de mensen met ongezonde seksuele interesses voor wie netwerksites nieuw speelterrein zijn en het fenomeen van de identiteitsdiefstal, waarbij criminelen je persoonlijke gegevens misbruiken voor eigen gewin.
Genoeg redenen om kinderen te behoeden voor alle problemen die netwerksites met zich mee brengen door hen erover te informeren, hen te wijzen op de valkuilen en hoe je die kunt vermijden. En hen te steunen als het toch mis gaat.
RSS
Short URL
Reacties